Jak sama nazwa wskazuje, portfel papierowy składa się z kartki papieru, na której fizycznie wydrukowane są klucze publiczny i prywatny adresu kryptowaluty.
Klucze te są często wyświetlane jako kody QR wraz z odpowiednimi ciągami alfanumerycznymi.
Po wygenerowaniu portfela papierowego jego właściciel może otrzymywać transakcje kryptowalutowe, udostępniając swój adres innym osobom.
Transakcji można dokonać albo ręcznie wprowadzając klucze, albo skanując kody QR za pomocą smartfona.
Niektórzy dostawcy portfeli papierowych umożliwiają użytkownikom generowanie nowych adresów i kluczy w trybie offline.
Aby to zrobić, użytkownicy muszą pobrać generator portfela w postaci pliku HTML i uruchomić go bez połączenia z Internetem.
Ze względu na możliwość generowania adresów offline, portfele papierowe często uznawane są za alternatywę dla chłodni.
Ich bezpieczeństwo wiąże się także z tym, że prezentują format całkowicie analogowy, co oznacza, że są odporne na inwazję hakerów czy inne ataki, które można przeprowadzić jedynie w środowisku cyfrowym.
Portfele papierowe były bardzo popularne w latach 2011–2016, ale obecnie odradza się ich używanie ze względu na wiele zagrożeń z nimi związanych.
Ze względu na fizyczną kruchość papieru, dość łatwo ulegają one uszkodzeniu lub zniszczeniu.
Ważne jest również, aby wziąć pod uwagę bezpieczeństwo urządzeń służących do ich generowania, czyli czysty komputer i drukarkę, która nie przechowuje danych plikowych po wydrukowaniu.
Inne niebezpieczeństwo związane z używaniem portfeli papierowych wynika z błędnego przekonania, że środki można wysyłać wielokrotnie z tego samego adresu.
Na przykład,
wyobraź sobie, że Alicja ma 10 BTC w papierowym portfelu i chce wysłać 3 BTC Bobowi, zatrzymując pozostałe 7 BTC.
Jeśli Alicja wyśle Bobowi 3 BTC ze swojego papierowego portfela,
pozostałe 7 BTC zostanie domyślnie przeniesionych na inny adres (tzw. adres zmiany).
Oznacza to, że w jej papierowym portfelu nie będzie już salda i nie będzie mogła uzyskać dostępu do tych 7 BTC, ponieważ zostały one przeniesione na adres zmiany, którego nie posiada.
Alicja mogłaby ręcznie ustawić dane wyjściowe swojej transakcji tak, aby zawierały zarówno adres Boba, jak i inny adres, który kontroluje (aby odesłać jej resztę) – ale wymagałoby to pewnej wiedzy technicznej.
Jeśli Alicji nie uda się utworzyć dla siebie wyjścia zmiany, pozostałe 7 BTC może zostać przejęte przez górnika, który zatwierdzi blok tej transakcji.
Dlatego lepiej byłoby, gdyby wysłała całe saldo (10 BTC) do oprogramowania do portfela kryptowalut, takiego jak Trust Wallet, a dopiero potem wysłała 3 BTC Bobowi.