Tytuł oryginału: (Dlaczego Solana potrzebuje Rozszerzeń Sieciowych, a nie rozwiązań warstwy 2?)
Autorzy oryginału: Dr. Yugart Song, Stepan Soin, Qinwen Wang, Lollipop Builders
1. Tło
Szybki rozwój technologii blockchain sprawił, że Ethereum (EVM) i Solana (SVM) stały się dwoma dominującymi ideami projektowymi, które zajmują wiodącą pozycję w swoich dziedzinach. Historycznie, Ethereum dominowało w całkowitym zablokowanym wolumenie (TVL) łańcuchów EVM, podczas gdy Solana dominowała w łańcuchach nie-EVM. Jednak w miarę wzrostu aktywności i rozwoju nowych łańcuchów, Ethereum zaczęło ustępować miejsca szybszym łańcuchom EVM i przechodziło na rozwiązania warstwy 2 (L2). W przeciwieństwie do tego, monolityczna architektura Solany dzięki unikalnym innowacjom technologicznym i znaczącym rezerwom wydajności unikała tej fragmentacji, ale kosztem wymagającego wyższego pasma i szybkości.
Jednocześnie koncepcja rollupów daje dApp ważną okazję: tworzenie niestandardowych środowisk uruchomieniowych. Jednak prowadzi to do interesującego zjawiska: L2 rozprasza płynność i bazę użytkowników Ethereum, podczas gdy łańcuchy aplikacji L2/L3 dodatkowo zaostrzają tę fragmentację. Solana utrzymuje koncepcję monolitycznego ekosystemu, ale korzyści z dostosowanych środowisk dla różnych zastosowań są niezaprzeczalne.
2. Katalizatory powstania Rozszerzeń Sieciowych: Warstwa 2 - droga do fragmentacji
Od 2017 roku przygoda Ethereum z rozszerzaniem — od Plasmy po Optimistic i zk-rollups — jasno pokazuje konieczność rozwiązania problemu skalowalności. Warto jednak zauważyć, że część TVL L2 Ethereum jest wspierana przez mosty ETH, które pozostają na L1.
Jednak te rozwiązania rozszerzające ujawniają również znaczące ryzyko — efekt fragmentacji płynności i użytkowników, znany w dziedzinie blockchain jako „efekt wampira”. Implementacja EIP-4844 spowodowała znaczny spadek przychodów z opłat Ethereum. Analitycy, w tym Justin Bons z Cyber Capital, zauważyli, że wzrost opłat Ethereum jest zajmowany przez L2.
Rys. 1: Dynamika podaży ETH Źródło: ultrasound.money
To wskazuje, że gdy użytkownicy opuszczają L1, opłaty pozostające na L1 znacząco maleją, co prowadzi do spadku wskaźnika spalania. To powinno być oczywiste od samego początku. Teraz wykorzystanie i przychody są przechwytywane przez L2, które mają na celu generowanie zysków! To właśnie czyni je chciwymi, ponieważ tylko niewielka część opłat powraca do L1, a reszta jest zatrzymywana przez podmioty komercyjne. Jednocześnie te podmioty również lobbują na rzecz utrzymania ograniczonej przestrzeni blokowej dla ETH L1. Wykres opublikowany przez Unchained Pod pokazuje, że za każdy 1 dolar opłaty w L1, Optimism (OP) może zarobić 300 dolarów.
Rys. 2: W przypadku wydania 1 dolara opłaty w L1, L2 zarabia na opłatach Źródło: GrowThePie
Dlatego jest oczywiste, że L2 wykazuje rodzaj „efektu wampira” w stosunku do aktywności transakcyjnej i atrakcyjności ekonomicznej L1. Przejście na łańcuchy aplikacji (Appchains) niezwiązane z Ethereum dodatkowo zaostrza tę sytuację.
To stanowisko zostało poparte przez Anatoly'ego Yakovenko, który opublikował na Twitterze: „Jeśli ekosystem Solany, aby wspierać wszystkie transakcje użytkowników, zniszczy optymalizację wykonania L1 i zacznie polegać na ogólnym stosie L2 „arb/op”, to będzie miało pasożytniczy wpływ na główną sieć Solany. To nie jest trudne do zrozumienia. Gdy L2 uzyskuje priorytetowe transakcje z warstwy podstawowej zamiast nowych, stają się pasożytnicze. Ponieważ główna sieć będzie nadal maksymalizować swoją przepustowość, L2 lub jakikolwiek inny SVM będzie miał trudności, aby konkurować z nią cenowo. Opłaty użytkowników nie powinny być lepsze niż w głównej sieci.”
Kyle Samani, zarządzający partner Multicoin Capital, wyraził podobne zdanie, pisząc: „Wszystko, co mogło się zdarzyć na L1, ale zdarza się poza L1, z definicji jest pasożytnicze. Dlatego nie jestem zainteresowany rollupami EVM/SVM. Tak naprawdę nie różnią się one od L1. Mam poważne wątpliwości, czy te skopiowane i wklejone L2 odniosą sukces na Solanie, ponieważ L1 jest już wystarczająco dobra.”
W tym kontekście, Solana wydaje się bardzo atrakcyjna poprzez utrzymanie architektury monolitycznej i koncepcji zjednoczonego ekosystemu, aby chronić rdzenne cechy sieci.
Ale jak uniknąć podobnej sytuacji jak w przypadku Ethereum L2? Zgłębmy tę kwestię.
3. Szybki wzrost Solany i jej kluczowe zalety
W porównaniu do tradycyjnych systemów blockchain zaprojektowanych wokół Ethereum Virtual Machine (EVM), blockchain Solany prezentuje nową architekturę.
Solana przyjęła dowód stawki (PoS) jako mechanizm obrony przed atakami Sybila, a także wprowadziła jedną ze swoich kluczowych innowacji — algorytm dowodu historii (PoH). PoH to weryfikowalna funkcja opóźnienia (VDF), używana do sortowania i timestampowania transakcji przesyłanych w sieci. Ponadto, Solana wyróżnia się dzięki wykorzystaniu wysokowydajnego sprzętu, protokołu przesyłania transakcji bez puli pamięci (Gulf Stream), obsłudze przetwarzania równoległego Sealevel, oraz projektowi różniącemu się od tradycyjnych modeli kont w blockchainie (podobnego do systemu plików systemu Linux).
Solana przestrzega filozofii projektowania monolitycznego, osiągając znacząco wyższą skalowalność dzięki unikalnemu mechanizmowi konsensusu, innowacjom technologicznym i ciągłej optymalizacji architektury, co zwiększa szybkość i przepustowość.
Solana korzysta również z silnej społeczności deweloperów: ponad 2500 aktywnych deweloperów. To przyczyniło się do znacznego wzrostu Solany. TVL Solany wzrosło z 210 milionów dolarów w 2023 roku do obecnych 7,73 miliarda dolarów w 2024 roku, co stanowi prawie 35-krotny wzrost. W porównaniu do listopada 2022 roku, wolumen transakcji DEX Solany wzrósł o 200-300 razy, a od lata 2023 roku, DAU wzrosło pięciokrotnie. Do 14 listopada 2024 roku wolumen transakcji Solany przekroczył czterokrotnie wolumen Ethereum. Liczba aktywnych portfeli również stale rośnie, osiągając szczyt 9,4 miliona aktywnych użytkowników 22 października 2024 roku.
Rys. 3: Wolumen transakcji DEX Solany i dynamika aktywnych portfeli Źródło: Dune, Artemis
Dlatego Solana jest potężnym ekosystemem, z dużą i aktywną społecznością użytkowników i deweloperów, która doświadczyła wykładniczego wzrostu zarówno w zakresie bazy użytkowników, jak i aktywności. Ta trajektoria rozwoju podkreśla znaczenie Solany jako wiodącego nie-EVM łańcucha, szczególnie w kontekście jej dynamicznego rozwoju.
Rys. 4: Porównanie TVL łańcuchów nie-EVM. Źródło: DefiLlama
Zdecentralizowane aplikacje (dApps) na Solanie znacząco zwiększyły swoją funkcjonalność poprzez poprawę akceptacji i przyjazności dla użytkownika. Jest oczywiste, że Solana staje się super systemem z wyjątkowymi cechami. Ale niektóre aplikacje, takie jak Zeta Market, planują uruchomić swoje instancje (L2), aby osiągnąć ten sam cel.
Jest jeden fakt, który szczególnie wyróżnia — SVM doskonale sprawdza się w izolowanych środowiskach. To zostało w pełni udowodnione przez Pyth Net, Cube Exchange i inne, które wspierają łańcuchy aplikacji, a ekosystem Solany określa się mianem Solana Authorized Environments (SPEs).
Mimo że istnieją niezależne przypadki użycia SVM ‘specyficznych aplikacji’, te łańcuchy nie różnią się znacząco od zwykłego klienta Solany, uważamy, że natywne rozszerzenia Solany jako L2 mają ograniczoną wartość. Tego rodzaju podejście może prowadzić do powtórzenia fragmentacji Ethereum.
Oczywiste jest, że Solana potrzebuje niezależnego podejścia, aby uniknąć zniszczenia cech swojej monolitycznej architektury. Dlatego Lollipop opracował Rozszerzenia Sieciowe, które znacząco zmienią krajobraz ekosystemu Solany.
4. Czego potrzebuje Solana? — Wsparcie dla zewnętrznych środowisk uruchomieniowych oparte na modularności dla architektury monolitycznej
4.1 Kluczowe pojęcia rozszerzeń sieciowych (Network Extensions)
Powyższe czynniki skłoniły społeczność Solany do rozpoczęcia dyskusji na temat konieczności przeniesienia części zadań obliczeniowych w inne miejsca. Skalowanie nie jest nowym zjawiskiem dla Solany. Już w 2022 roku pojawiły się Rozszerzenia Tokenów, oferujące nowe funkcje, takie jak poufne przelewy, haki transferowe, wskaźniki metadanych itp.
Dlatego, aby zwiększyć funkcjonalność Solany i rozszerzyć dApp, koncepcja Rozszerzeń Sieciowych (NE) wydaje się logiczna. Oprócz wzmacniania funkcji Solany poprzez rozszerzenia, Rozszerzenia Sieciowe (NE) wprowadzają również elementy modularne do ekosystemu — różne środowiska w NE mogą być dostosowane do specyficznych potrzeb i mogą być współdzielone między różnymi dApp i protokołami.
Na podstawie wniosków i dyskusji w ekosystemie Solany zidentyfikowaliśmy kilka podstawowych zasad, które powinny definiować architekturę i funkcjonalność Rozszerzeń Sieciowych (NE). Zasady te mają na celu zapewnienie bezproblemowej integracji z siecią Solany, jednocześnie utrzymując kluczowe zalety jej architektury:
· Nie powoduje fragmentacji płynności
· Nie powoduje «fragmentacji» bazy użytkowników
· Dla użytkowników doświadczenie interakcji jest takie samo jak podczas bezpośredniego korzystania z Solany
· Zjednoczony stos technologiczny
· Rozszerzenia sieciowe (NE) bezpośrednio wysyłają transakcje do weryfikatorów Solany
Dla NE, Solana jest prawdziwą warstwą rozliczeniową, a przepływy finansowe zachodzą na tym poziomie. Rozszerzenia sieciowe są prawdziwą warstwą wykonawczą, która nie fragmentuje się z głównym łańcuchem i bezpośrednio interaguje z kontami i programami na tym poziomie.
Rys. 5: Uproszczony proces rozszerzenia sieciowego Lollipop (NE)
Te cechy odróżniają rozszerzenia sieciowe (NE) od rollupów, sidechainów, sub-sieci, różnych wariantów L2, łańcuchów aplikacji i innych rozwiązań skalujących. W porównaniu do podobnych rozwiązań, celem Lollipop jest opracowanie ram technicznych dla rozszerzeń sieciowych (NE), aby deweloperzy, konsumenci i użytkownicy końcowi mogli bezproblemowo wchodzić w interakcje z płynnością i bazą użytkowników Solany na poziomie warstwy Solana.
4.2 Analiza porównawcza
Obecnie Lollipop jest pierwszym rozwiązaniem, które oferuje bezpośrednie połączenie z główną siecią Solany, nie prowadząc do fragmentacji płynności ani użytkowników.
Natomiast natywne środowisko Lollipop może stanowić podstawę dla nowych produktów oraz wspierać migrację istniejących dApp, bez konieczności rozłączania się z ekosystemem Solany i płynnością. Dla istniejących dApp, to zwiększy ich szybkość, stabilność i rozszerzy funkcjonalność.
Rys. 6: Porównanie istniejących rozwiązań Solany
Kluczowe różnice w stosunku do L2, sub-sieci i sidechainów:
· L2: L2 zbiera transakcje i wysyła ich dowody do L1. Wykonanie i rozliczenie odbywa się w rzeczywistości wewnątrz rollup, podczas gdy L1 (takie jak Ethereum lub Solana) jest używane do weryfikacji dowodów. Rozszerzenia sieciowe (NE) bezpośrednio wysyłają transakcje do weryfikatorów i programów Solany.
· Sidechainy: nie ma bezpośredniego połączenia między sidechainem a głównym łańcuchem. Chociaż sidechainy mogą kotwiczyć dane do głównego łańcucha, różnica między ekosystemami jest znacznie większa w porównaniu do L1 i L2. W rzeczywistości sidechainy są całkowicie niezależnymi sieciami.
· Sub-sieci: w aktualnej implementacji sub-sieci mogą tworzyć niezależne ekosystemy w ramach pod-łańcucha, a ich płynność i użytkownicy są skoncentrowani w różnych przestrzeniach.
Najbardziej dopasowanymi projektami do koncepcji rozszerzenia sieci (NE) w ekosystemie Solany są Getcode i Sonic SVM (oparte na HyperGrid). Niemniej jednak, Getcode działa jedynie jako warstwa transferu funduszy, podobnie jak Lightning Network w Bitcoinie, i nie wspiera wdrożenia złożonych środowisk. Chociaż Sonic ma opóźnienie wynoszące 10 milisekund i może delegować programy wdrożone na Solanie do swoich instancji, koncentruje się głównie na dziedzinie gier, a jego elastyczność i dostosowalność są niższe niż cele wyznaczone przez Lollipop.
Rozszerzenia sieciowe (NE) bezpośrednio współpracują z płynnością Solany, nie prowadząc do powstawania różnych łańcuchów, przestrzeni i społeczności.
Rozszerzenia Sieciowe (NE) mogą zapewnić rozwiązania infrastrukturalne dla Solany i jej zdecentralizowanych aplikacji (dApps), wspierając jednocześnie działania tych dApp. Ta koncepcja jest w pewnym sensie podobna do myśli łańcuchów aplikacji (appchains) i L2. Wiele dApp przechodzi na swoje dedykowane instancje, aby poprawić wydajność, skalowalność i doświadczenie użytkownika.
W L2 istnieje wiele takich rozwiązań: OP-Stack, Arbitrum Orbit, Polygon CDK, StarkEX, zkSync Era, Termina itp. Te zestawy narzędzi umożliwiły uruchomienie wielu projektów L2, znacząco wspierając skalowalność i użyteczność sieci blockchain.
Jednakże, jak widzieliśmy wcześniej, obecny model warstwowy i podejście do fragmentacji nie są odpowiednie dla monolitycznej architektury Solany.
4.3 Popyt rynkowy
Powyższe przypadki i opisy odzwierciedlają szerszy trend: zdecentralizowane aplikacje (dApp) tworzą niezależne instancje. Umożliwia to optymalizację operacji i funkcji, aby zapewnić użytkownikom lepszą obsługę. Te aplikacje mogą być dApp DeFi, gry, protokoły weryfikacji i identyfikacji, protokoły prywatności, rozwiązania dla instytucji i przedsiębiorstw itp. Te środowiska są głównie budowane na podstawie różnorodnych wdrożeń rollupów.
Jak już wspomniano, rollup ma efekt wampira na podstawowy łańcuch. Lollipop ma na celu rozwiązanie tego problemu, jednocześnie wprowadzając modularność dla Solany, nie niszcząc jej monolitycznej struktury.
Oto rewolucyjne znaczenie rozszerzeń sieciowych (NE) dla Solany:
· Dostosowana logika wykonawcza: Niezależnie od tego, czy deweloperzy potrzebują unikalnych zasad zarządzania, specyficznych struktur nagród, czy zdecentralizowanego środowiska obliczeniowego, NE może spełnić wszystkie szczegółowe wymagania. Deweloperzy mogą wdrażać zmodyfikowane instancje SVM w NE, dostosowując opóźnienia, czasy bloków, rozmiary bloków i inne parametry, co może dać instancjom wydajność w czasie rzeczywistym i stworzyć inne obecnie nieoczywiste przypadki użycia.
· Bezpośrednie rozliczenie: mimo że NE działa niezależnie, wszystkie transakcje są nadal rozliczane bezpośrednio na Solanie. To utrzymuje płynność i przepływy użytkowników zjednoczone w blockchainie, nie prowadząc do fragmentacji ani efektu wampira.
· Elastyczność ekonomiczna: NE wykorzystuje wydajność Solany do wprowadzania innowacyjnych modeli ekonomicznych. Na przykład, użytkownicy dApp mogą korzystać z modelu subskrypcyjnego, ciesząc się modelem ekonomicznym bez opłat za gaz.
· Brak fragmentacji i elastyczność: w przeciwieństwie do L2, NE nie tworzy izolowanych przestrzeni. Wszystko pozostaje zjednoczone — można to postrzegać jako podobne do rozszerzeń tokenów.
· Zapewnienie bezproblemowego UI/UX dla użytkowników końcowych: w przeciwieństwie do sub-sieci czy rozwiązań L2/L3, NE oferuje lepsze doświadczenie użytkownika. Użytkownicy nie muszą przełączać się między sieciami, korzystać z technologii międzyłańcuchowej ani martwić się o kwestie adresów, aby bezpośrednio wchodzić w interakcje z Solaną.
· Obniżone koszty wdrożenia programów: obecnie, jeśli deweloper potrzebuje wdrożyć niezależny program na Solanie, z minimalnymi zależnościami od innych programów, musi zapłacić 1-3 SOL lub więcej opłat za wdrożenie, w zależności od rozmiaru programu. Dzięki delegacji i pośrednictwu, NE umożliwia wdrażanie złożonych programów wielokomponentowych w różnych środowiskach, co jest znacznie tańsze niż bezpośrednie wdrożenie na Solanie.
NE mogą również obejmować przypadki użycia związane z AVS (Automated Verification System) opartymi na protokole ponownego stakowania. Przypadki te obejmują zdecentralizowane oracle, procesory współpracujące, weryfikowalne obliczenia, zdecentralizowane sortowanie, szybkie finalizacje itp. Wszystko to korzysta z elastyczności środowiska NE.
Innym ważnym scenariuszem NE jest możliwość tworzenia ekonomii bez opłat za gaz w środowisku podobnym do abstrakcji konta (Account Abstraction) EVM. Jest to bardzo przydatne dla protokołów, które generują dużą liczbę transakcji — na przykład w handlu wysokiej częstotliwości (HFT), grach, protokołach ponownego równoważenia, dynamicznych pulach z koncentracją płynności itp.
Dlatego Lollipop przedstawia następujące kluczowe kierunki dla zastosowania NE:
1. Gry: wyobraź sobie grę bez opłat za Gas — gracze cieszą się bezproblemowym doświadczeniem, a deweloperzy korzystają z modelu subskrypcyjnego, aby uzyskać stabilny dochód. To wprowadza nowy sposób rozwoju komponentów Web3 w grach — można wchodzić w interakcje z portfelem lub rynkiem, nie opuszczając środowiska gry.
2. DeFi: budowanie platform handlu wysokiej częstotliwości z opłatami opartymi na sesji (session-based fees), a nie opłatami za transakcje, co czyni transakcje szybszymi i tańszymi. Nowa logika powstaje dzięki zewnętrznemu wykonaniu książki zleceń i mechanizmowi rozliczeń. Wyższa szybkość wykonania pozwala protokołowi korzystać z wyższego lewara.
3. Modele AI: bezpośrednie rozliczanie każdej transakcji na Solanie, jednocześnie wykorzystując GPU do wdrażania obliczeniowych (compute-intensive) środowisk AI. Może to być zastosowane w różnych scenariuszach: ocena bezpieczeństwa, routing, arbitraż, implementacja różnych modeli intencji itp.
4. Rozwiązania dla przedsiębiorstw: dostosowane środowiska dla klientów korporacyjnych i instytucjonalnych, z rygorystycznymi zasadami zarządzania, polityki, zgodności, kryptografii i zasadami zarządzania.
5. PayFi: zapewnienie programowalnego środowiska dla złożonych wyzwań finansowych, takich jak finanse łańcucha dostaw, płatności transgraniczne, karty firmowe oparte na aktywach cyfrowych, rynki kredytowe itp.
6. Zdecentralizowane obliczenia: umożliwiające zaawansowane obliczenia GPU lub TEE (bezpieczne środowisko wykonawcze) — odpowiednie do zadań związanych z kryptografią, procesorami współpracującymi, modelami AI lub zadaniami wymagającymi intensywnego przetwarzania danych.
7. Zaufane środowisko: wdrażanie zaufanych środowisk dla przypadków użycia takich jak oracle, zdecentralizowane przechowywanie (DAS/DAC), systemy weryfikacji, zdecentralizowane sieci infrastruktury fizycznej (DePin) itp.
Dlatego głównym zadaniem zespołu Lollipop jest: zapewnienie, że dApp i protokoły mogą tworzyć dostosowane środowiska w ekosystemie Solany i bezpośrednio łączyć się z Solaną. To znaczy, że z koncepcyjnego punktu widzenia, wykonanie wydaje się być operacjami off-chain w rozszerzeniach sieciowych (Network Extension), ale wszystkie działania rozliczeniowe i końcowe potwierdzenia zachodzą na Solanie.
Jednocześnie portfel użytkownika powinien znajdować się w przestrzeni blokowej Solany. Po długim i dogłębnym procesie badawczo-rozwojowym, zespół Lollipop ostatecznie osiągnął obecny projekt Lollipop.
5. Wyjaśnienie technologii Lollipop
Lollipop pozwala projektom na modyfikację klienta Solany w zewnętrznym środowisku wykonawczym i bezproblemowe przesyłanie wyników wykonania z powrotem do głównej sieci Solany, unikając potrzeby tworzenia dodatkowych łańcuchów. Sama Solana nie ma globalnego drzewa stanu, co jest kluczowe dla zapewnienia bezpiecznego rozliczenia wyników wykonania poza łańcuchem. Lollipop rozwiązuje ten problem, wprowadzając rzadkie drzewa Merkle (Sparse Merkle Trees, SMT), które weryfikują wyniki wykonania w jego Rozszerzeniach Sieciowych.
Kluczowe cechy technologiczne:
· Zewnętrzne środowisko wykonawcze: Lollipop pozwala dApp przetwarzać swoją złożoną logikę poza łańcuchem, zapewniając jednocześnie, że wyniki każdej operacji mogą być weryfikowane szyfrowo za pomocą rzadkiego drzewa Merkle, co zapewnia bezpieczeństwo i integralność.
· Rzadkie drzewo Merkle (SMT): SMT to specjalny rodzaj drzewa Merkle, używany do weryfikacji istnienia danych bez przechowywania wszystkich danych. Pozwala Lollipop w sposób efektywny i bezpieczny weryfikować wyniki wykonania poza łańcuchem, zapewniając, że te wyniki mogą być wiarygodnie rozliczone w głównej sieci Solany.
· Bezproblemowe połączenie z główną siecią Solany: Lollipop osiągnął bezpośrednie połączenie z główną siecią Solany za pomocą swojej Rozszerzenia Sieciowe, unikając problemów z fragmentacją, które występują w tradycyjnych L2 lub systemach shardowych, zapewniając jednocześnie jedność płynności i bazy użytkowników.
Zalety tej technologii:
· Brak konieczności tworzenia dodatkowych łańcuchów: projekty nie muszą już tworzyć dodatkowych łańcuchów lub środowisk ekosystemowych, ale mogą dostosować klienta Solany za pomocą Lollipop i zrealizować wykonanie poza łańcuchem. To zarówno redukuje koszty rozwoju i utrzymania, jak i zapewnia bliskie połączenie z główną siecią Solany.
· Zdecentralizowane i bezpieczne: Dzięki użyciu rzadkich drzew Merkle do weryfikacji szyfrowej, Lollipop może zapewnić, że wyniki wykonania poza łańcuchem nie będą podlegać manipulacjom ani niespójnościom.
· Dostosowanie do dApp Solany: Lollipop umożliwia zdecentralizowanym aplikacjom na Solanie lepsze rozszerzanie swojej funkcjonalności, jednocześnie unikając problemów z wydajnością i bezpieczeństwem, które mogą być wywołane przez zewnętrzne środowiska, co czyni go idealnym wyborem dla dApp Solany.
Podejście Lollipop zapewnia Solanie innowacyjne rozwiązanie, które może zwiększyć skalowalność i efektywność operacyjną bez wprowadzania fragmentacji, stając się nieodłączną częścią przyszłego ekosystemu Solany.
Rys. 7: Schemat Lollipop
Architektura Lollipop składa się z kilku głównych komponentów:
1. Warstwa Rozszerzeń Sieciowych (NE)
2. Programy na warstwie Solany (Solana Layer)
3. Warstwa Chmury Polkadot (Polkadot Cloud Layer)
Lollipop buduje bezpośrednio na Solanie, wykorzystując jej zdolność do równoległego wykonania i unikalną strukturę danych transakcji. Zdolność przetwarzania równoległego SVM (Solana Virtual Machine) zależy od samego klienta Solany. Poprzez modyfikację klienta Solany, Lollipop maksymalizuje poprawę wydajności, jaką przynosi lokalna przewaga Solany.
Ta architektura umożliwia zdecentralizowanym aplikacjom (dApps) płynne przechodzenie z L1 Solany do NES Lollipop, bez konieczności modyfikowania ich kodu programowego, jednocześnie przy zachowaniu wsparcia dla tych samych narzędzi i stosów technologicznych deweloperów co Solana, zużywając mniej zasobów.
Należy szczególnie podkreślić, że równoległe wykonanie SVM opiera się na unikalnej strukturze danych transakcji Solany. W każdej transakcji inicjator z góry deklaruje informacje o kontach, które ma zamiar odczytać i zapisać. To pozwala SVM na efektywne przetwarzanie partii transakcji w równoległym porządku sekwencyjnym na podstawie tych informacji o kontach, zapewniając, że równolegle wykonywane transakcje nie będą równocześnie odczytywać ani zapisywać tego samego konta. Innymi słowy, po prostu przeniesienie SVM do innych frameworków wykonawczych nie przyniesie korzyści z przetwarzania równoległego.
Lollipop ma na celu zostanie zaufanym superkomputerem dla rozszerzeń sieciowych, oferującym zarówno środowiska licencjonowane, jak i nielicencjonowane, wielordzeniowe wykonanie, globalną spójność, dostosowalność i wysoką opłacalność. Sieć Lollipop zapewnia pełną infrastrukturę dla wdrożeń NE, w tym współdzielone sekwencery, weryfikatorów i umowy oparte na weryfikacji bezstanowej.
Wykorzystując Polkadot Cloud, Lollipop może również zrealizować to jako dostępność danych (DA). Każda umowa działa na dedykowanych rdzeniach, wspierając równoległe wykonanie między weryfikatorami, sekwencerami i DA, zapewniając wydajność przetwarzania.
Rys. 8: Schemat architektury Lollipop
6. Wnioski
Rozszerzenie sieciowe (NE) Lollipop to ważny postęp w zwiększaniu funkcjonalności dApp i protokołów w ekosystemie Solany. Dzięki nowemu sposobowi rozwoju dla dApp i protokołów w ekosystemie Solany, Lollipop zapewnia bezproblemową integrację z główną siecią Solany, jednocześnie zachowując architekturę monolityczną i unikając fragmentacji łańcucha. W przeciwieństwie do tradycyjnych rozwiązań warstwy 2, które zazwyczaj tworzą izolowane środowiska i prowadzą do fragmentacji płynności, Lollipop zapewnia, że płynność i baza użytkowników pozostają zjednoczone na dwóch poziomach dzięki bezpośredniemu połączeniu z Solaną.
Rozszerzenie sieciowe (NE) Lollipop zapewnia deweloperom uniwersalny framework, który pozwala im tworzyć dostosowane środowiska uruchomieniowe, aby spełnić specyficzne potrzeby różnych przypadków użycia. Szczególnie, rozszerzenia sieciowe (NE) mogą zapewnić bardziej efektywne operacje dla trwałych zdecentralizowanych giełd (Perp DEX) poprzez wdrożenie zoptymalizowanej pod względem prędkości instancji SVM. Mogą one również zmniejszyć tarcia interfejsu użytkownika i doświadczenia użytkownika w zdecentralizowanych aplikacjach (dApp) w ekosystemie Solany poprzez wprowadzenie intencji (Intents) i abstrakcji kont (Account Abstraction). Ta zdolność może stać się katalizatorem wzrostu gier Web3 na Solanie.
Instancje NE, wraz z niezależnością konfiguracji Solany, otwierają drogę dla produktów klasy enterprise, rozwiązań instytucjonalnych, aplikacji PayFi, a nawet do zastosowań takich jak produkty ubezpieczeniowe.
Ostatecznie projekt Lollipop zapewnia perspektywistyczne rozwiązanie dla skalowalności dApp na Solanie, ustanawiając fundamenty dla nowej ery wysokowydajnych środowisk blockchain. W miarę jak ekosystem Solany nadal rośnie, unikalna architektura Lollipop sprawia, że staje się ona kluczowym napędem innowacji w przyszłości, dostarczając deweloperom narzędzi niezbędnych do budowania bezpiecznych, wydajnych i zrównoważonych aplikacji.