Autor oryginalny: Pzai, Foresight News
W długiej historii rozwoju dziedziny kryptowalut model gospodarczy oparty na zdecentralizowanym konsensusie przyniósł niezliczonym użytkownikom świt Świętego Graala kryptografii. Jednak w miarę jak branża się rozwija, strony projektu również zaczęły zastanawiać się, jak wyważyć związek między długoterminowym rozwojem protokołu a wskaźnikiem utrzymania użytkowników w fali szyfrowania. Jako stosunkowo „umiarkowany” model motywacyjny pomiędzy nowościami a tokenami, punkty są przyjmowane przez coraz więcej stron projektu. Wiele osób wierzy, że koncentracja uwagi powodowana przez zachęty punktowe może stworzyć organiczny punkt wzrostu dla wskaźników protokołu i silnie promować rozwój projektu.
Jednak w ostatnim czasie alokacje TGE na projekty takie jak Blast wywołały szał złości, który znalazł odzwierciedlenie w niezadowoleniu z wydłużenia cyklu motywacyjnego przy jednoczesnym zapewnieniu niskich stóp zwrotu. Niektórzy główni gracze twierdzą, że podobne zrzuty przekształciły się obecnie w „najlepszą PUA” dla wszystkich uczestników. Dlatego w tym artykule omówiono zalety i wady modelu punktowego z perspektywy wielowymiarowej i podjęto próbę znalezienia odpowiednich rozwiązań.
model wczesnego motywowania
W pierwszych dniach tej fali, kiedy ICO Ethereum było w pełnym rozkwicie, zrzuty można było uznać za stosunkowo proste i prymitywne. Wystarczyło podać prosty adres 0x, aby uzyskać znaczny dochód z tokenów. Ponieważ główną cechą projektów w erze ICO jest szum koncepcyjny i prawie nie ma konstrukcji interakcji w łańcuchu, sam adres (przechowywania monet) może stać się wskaźnikiem motywacyjnym dla każdego.
Na początku DeFi Summer zarówno Balancer, jak i Compound przyjęły wydobywanie płynności w ramach zachęt. Nietrudno zauważyć, że dla ówczesnych projektów DeFi skala płynności w łańcuchu determinowała rozwój protokołu, a zapotrzebowanie na płynność było stosunkowo pilne, biorąc pod uwagę ówczesną sytuację rynkową, więc wszystkie przyjęły bezpośrednie symboliczne zachęty. Chociaż w dużym stopniu przyczyniło się to do rozwoju TVL, spowodowało również wady związane z „kłusownictwem, sprzedażą i wycofywaniem”.
Następnie zrzut Uniswapa był rzut kamieniem, naprawdę wprowadzając paradygmat interaktywnych zrzutów do dziedziny szyfrowania, tworząc w ten sposób profesjonalną grupę łowców zrzutów. Następnie kontynuowano wiele projektów DeFi, a wraz z wdrożeniem wielu technologii L2 i łańcucha publicznego, w programie znalazła się także budowa modeli zarządzania ekologicznego. Ponieważ zarządzanie wieloma protokołami jest zasadniczo podzbiorem ich gospodarki tokenów, uczestnicy z pewnością pojawią się odpowiednie oczekiwania dotyczące zrzutów. Od tego czasu model motywacyjny, którego rdzeniem są tokeny i interakcje, zaczął być integrowany z kryptowalutą.
Podsumowując, możemy podsumować charakterystykę modelu motywacyjnego w obszarze wczesnych kryptowalut:
Bezpośrednie zachęty symboliczne: w przypadku projektów na wczesnym etapie przestrzeń wzrostu, jaką zapewnia nienasycone środowisko konkurencyjne, zapewnia im wystarczającą swobodę i pozwala osiągnąć wzrost skali, przynosząc korzyści użytkownikom w postaci symbolicznych zachęt.
Niski próg interakcji: Ponieważ ekologia łańcucha nie była wówczas jeszcze dojrzała, model produktu protokołu był stosunkowo prosty, a proces interakcji był również bardzo prosty dla użytkowników.
Natychmiastowe nagrody (synchroniczność): Przed Uniswapem wiele projektów korzystało z wydobycia, aby uzyskać natychmiastowe nagrody w postaci tokenów za depozyty użytkowników i to, co robią, jest tym, co dostają.
Geneza zachęt punktowych
Przed wprowadzeniem zachęt punktowych, w miarę rozkwitu ekosystemu, projekty stawały przed dylematem utrzymania użytkowników i zachęt. Rozwiązaniem jest wiele platform zadaniowych, takich jak Galxe. W szczególności platforma zadań umożliwia rozłożenie procesu motywacyjnego na określone zadania interakcji użytkownika i w pewnym stopniu wykorzystuje NFT zamiast tokenów do motywowania (oznaczania). Ogólnie rzecz biorąc, ta metoda motywacyjna zaczęła powodować asynchroniczność zachęt, to znaczy wydłużył się okres pomiędzy wydaniem symbolicznych zachęt a rzeczywistą interakcją użytkowników. W rzeczywistości zachęty punktowe, takie jak platforma zadaniowa, są jednym z produktów udoskonalonej interakcji w dziedzinie szyfrowania.
Najwcześniejszym projektem, który szeroko przyjął model punktowy, jest Blur. Pacman w innowacyjny sposób wykorzystuje punkty do obliczania zachęt do transakcji NFT, a powiązane z nim miary znacząco przyczyniły się do rozwoju protokołu Blur, co szczególnie przekłada się na płynność i wolumen transakcji. Analizując rozwój skali Blur na podstawie danych na rysunku 1, widzimy, że punkty pełnią głównie trzy role:
Zwiększ pewność siebie: Dzięki zachętom punktowym użytkownicy mogą z wyprzedzeniem zyskać pewne poczucie zysku, zwiększyć pewność siebie podczas kolejnych zrzutów i wpłynąć na początkowe wprowadzenie ceny waluty.
Wydłużenie cyklu: Punkty mogą w równym stopniu dzielić oczekiwania użytkowników dotyczące zrzutów protokołów i wydłużać ogólny cykl motywacyjny. Oczywistym przykładem jest to, że po wdrożeniu tokena Blur nadal utrzymywał istnienie zachęt punktowych, zmniejszając presję sprzedażową, tworząc jednocześnie zrównoważone środowisko motywacyjne dla użytkowników, co znajduje odzwierciedlenie w trwałości wolumenu transakcji i TVL.
Rzeczywistość: W porównaniu z NFT po interaktywnym zadaniu, punkty mogą dać użytkownikom pewne poczucie mapowania tokenów, sprawiając, że użytkownicy poczują, że otrzymali tokeny, a nie tylko symboliczne odznaki, co znajduje odzwierciedlenie we wczesnym wydobywaniu cena.
Rysunek 1 Dane dotyczące rozmycia (DefiLlama)
Bazując na powyższych efektach można wyprowadzić kilka głównych zalet zachęt punktowych:
Popraw wskaźnik zatrzymania: w przeszłości w kontekście „kłusownictwa, sprzedaży i oferowania” użytkownicy zwykle nie byli zbyt lojalni wobec umowy. Dzięki zachętom punktowym strony projektu mogą poinstruować użytkowników, jak generować ciągły przepływ środków pieniężnych i interakcje w łańcuchu dostaw.
Unikanie kosztów tokenów: zachęty oparte na punktach mogą obniżyć koszty stron projektu w zakresie tworzenia rynku tokenów i powiązanych operacji, a czasami mogą również zmniejszyć ryzyko braku zgodności.
Większa elastyczność: Organiczne dostosowanie zachęt punktowych zapewnia stronie projektowej większą elastyczność i nie ma na nią wpływu trend związany z powiązanymi tokenami, pozwalając im bardziej skoncentrować się na budowie produktu.
Punkty budują pewność siebie
W cyklu operacyjnym projektów kryptograficznych z punktami jako głównym modelem motywacyjnym możemy z grubsza podzielić go na trzy etapy. Dwa ważne węzły to wykorzystanie zachęt punktowych i TGE (zdarzenia generowania tokenów). Rysunek 2 przedstawia zmiany zaufania użytkowników w trakcie cyklu projektowego.
Rysunek 2 Zmiany zaufania użytkowników w trakcie cyklu projektowego
Przed zachętą punktową widać, że ogólne zaufanie wykazuje liniową tendencję wzrostową, ponieważ na wczesnych etapach projektu użytkownicy zwykle pozostają optymistami co do rozwoju projektu, a odpowiednie wiadomości na wczesnym etapie są również korzystniejsze . Po wdrożeniu zachęt punktowych, w porównaniu do zachęt bezpunktowych, użytkownicy mają poczucie zysku dzięki samym punktom, co prowadzi do tymczasowego wzrostu pewności siebie. Jednak potem cykl zachęt punktowych zaczął wyrównywać oczekiwania użytkowników dotyczące zrzutów projektów, a jednocześnie zachęty projektowe zaczęły opierać się na cenach rynkowych poza siedzibą firmy, więc ogólne zaufanie spadło do poziomu zachęt bezpunktowych. Po TGE zaufanie użytkowników, którzy doświadczyli zachęt punktowych, spadnie jeszcze bardziej, ponieważ ogólny cykl zachęt punktowych się wydłuży, co spowoduje, że użytkownicy nie będą w stanie w dalszym ciągu ponosić kosztów ponoszonych przez cykl, gdy ogólne korzyści po TGE będą jasne , a następnie zdecydować się na sprzedaż, co odzwierciedla się w następujący sposób: Większa presja sprzedaży.
Podsumowując, widzimy, że stopień zaufania, jaki dają punkty, znajduje odzwierciedlenie głównie we wczesnym etapie zachęt punktowych, co w istocie zapewnia użytkownikom możliwość wejścia do ekosystemu. Jednak aby utrzymać użytkownika, główną częścią muszą być działania strony projektu. Już sam motyw punktowy zapewnia stronom projektu zróżnicowane pole manipulacji.
Integralna przestrzeń manipulacyjna
Dzisiejszy model motywacyjny punktowy stał się w zasadzie narzędziem umożliwiającym stronom projektu zarządzanie oczekiwaniami, a ponieważ zachęty punktowe są procesem długoterminowym, użytkownicy poniosą odpowiednie koszty utopione. W oparciu o te koszty utopione, w projekcie zostanie wniesiona pewna bierna retencja. Zatem dopóki strona projektu wydłuża cykl motywacyjny i utrzymuje w ramach cyklu podstawowe zachęty, może utrzymać realizację podstawowych wskaźników projektu. Oprócz podstawowych zachęt stopniowo zwiększana jest także przestrzeń alokacyjna dla strony projektowej.
Jeśli chodzi o wydawanie punktów, pole do manipulacji punktami odzwierciedla się głównie w braku przesyłania ich do sieci oraz przejrzystości zasad. W porównaniu z zachętami symbolicznymi, zachęty punktowe zwykle nie są przesyłane do sieci, co z kolei daje korzyść projektowi większe pole do manipulacji. Jeśli chodzi o jasność zasad, strona projektu ma prawo przydzielić zachęty do każdej części umowy, a z zachęt Blast wynika, że długi cykl zachęt oznacza, że duża elastyczność zasad może zostać zneutralizowane w największym stopniu w trakcie cyklu. Reakcje emocjonalne większości użytkowników, zmniejszając utratę pewności siebie. Jednak dystrybucja drugiej fazy Blast w rzeczywistości osłabia punkty depozytowe dużych inwestorów przed przejściem do Internetu i przenosi tę część korzyści na interakcje w łańcuchu. Dla dużych inwestorów taki równy podział oznacza, że zrzuty mogą nie pokryć kosztów kapitałowych poniesionych na wczesnym etapie i zwiększyć koszty interakcji w łańcuchu na późniejszym etapie. Jeśli jednak wycofają swoje depozyty, staną przed problemem utonięcia koszty. A kiedy zrzut zostanie ostatecznie rozprowadzony, liniowe uwolnienie bierności dużych inwestorów udowodniło, że strona projektu zdecydowała się przenieść interesy dużych inwestorów w ręce inwestorów detalicznych.
Jeśli chodzi o ceny rynkowe, platformy handlu punktami pozagiełdowymi, takie jak Whales Market, również zapewniają stronom projektu wymierne źródło danych. W szczególności osiągnęły one znaczne ceny rynkowe dla transakcji pozagiełdowych punktowych na rynku, a strona projektu może dokonać odpowiednich korekt w stosunku do oczekiwanych cen wprowadzanych przez punkty za pośrednictwem animatorów rynku oraz środowiska o niskiej płynności przed redukcją TGE. Trudności związane z rynkiem zrobienie. Oczywiście takie umowy zwiększają również oczekiwania w stosunku do potencjalnych projektów.
Podsumowując, wady zachęt punktowych można wyprowadzić z przestrzeni manipulacyjnej punktami:
Duże pole do manipulacji: niezależnie od tego, czy chodzi o dystrybucję, czy o ceny rynkowe, strona projektu może wykonać wystarczające operacje.
Oczekiwania dotyczące debetu: Długi cykl zachęt punktowych i nadmierna spekulacja na rynku wtórnym doprowadziły do wykorzystania oczekiwań użytkowników dotyczących zrzutów.
Równy udział w dochodach: Ze względu na długi cykl uwalniania punktów wartość wygenerowana przez wczesnych i późnych uczestników jest dzielona równo, co zaszkodzi interesom uczestników.
Jak maksymalizować mocne strony i unikać słabych
Po przeanalizowaniu zalet i wad zachęt punktowych możemy zbadać, jak wykorzystać mocne strony i uniknąć słabych stron w oparciu o model punktowy, aby lepiej zbudować model motywacyjny w dziedzinie szyfrowania.
Projekt zadania
W długim cyklu zachęt punktowych dystrybucja punktów ma kluczowe znaczenie dla rozwoju protokołu. W przeciwieństwie do interakcji na platformie zadań, większość projektów nie wyjaśnia zależności pomiędzy wskaźnikami interakcji a punktami, tworząc rodzaj czarnej skrzynki, a użytkownicy nie mają w tym przypadku prawa o tym wiedzieć. Jednak całkowicie jasne zasady ułatwią także studio ukierunkowaną grę, co doprowadzi do wyższych kosztów przeciwdziałania czarownicom w sieci. Możliwym rozwiązaniem jest kontrolowanie widoczności zasad dla użytkowników poprzez decentralizację procesu motywacyjnego, takiego jak organiczna dystrybucja punktów za pośrednictwem protokołu wewnątrzekologicznego, co może dodatkowo udoskonalić zachęty do zachowania użytkowników w łańcuchu, przy jednoczesnym równym podziale kosztów dystrybucji. , a zdecentralizowane prawa do przydziału dają konkretnym stronom projektu większe pole do dynamicznego dostosowania, a także ułatwiają użytkownikom spożywanie większej ilości jednej ryby w oparciu o silną komponowalność.
Rozważ interesy wszystkich stron
Wiele protokołów musi teraz stawić czoła kompromisowi między TVL a interaktywnymi danymi w łańcuchu, co znajduje odzwierciedlenie w mechanizmie punktowym, jak przydzielać odpowiednie wagi w przypadku projektów takich jak Blur zorientowanych na transakcje lub DeFi zorientowanych na TVL , jedno i drugie może zasadniczo powstać. Powstaje wzajemnie wzmacniający się efekt koła zamachowego, więc rolą punktów jest stymulowanie pojedynczego wskaźnika. Kiedy jednak tę logikę przeniesiono na warstwę 2, uczestnicy zaczęli się dzielić, a wymagania strony projektowej również przesunęły się z pojedynczego wskaźnika na zróżnicowany wzrost, co z kolei postawiło wyższe wymagania w zakresie mechanizmu alokacji punktów. Złote punkty Blast próbowały rozwiązać takie podziały, ale ostatecznie ogólny efekt był nadal niezadowalający ze względu na problemy ze współczynnikiem dystrybucji. W innych projektach nie ma obecnie podobnego projektu mechanizmu, dlatego przy projektowaniu mechanizmu punktowego przyszłych protokołów można uwzględnić odpowiednie udoskonalenia w zakresie interakcji i zachęt do depozytów.
Zamień przestrzeń popytową na przestrzeń motywacyjną
Obecnie pierwotną intencją wielu projektów wykorzystania zachęt punktowych jest opóźnienie TGE przy jednoczesnym zachowaniu działań motywacyjnych. W porównaniu z tradycyjnymi przypadkami wykorzystania zachęt punktowych brakuje celu samych punktów, a luka w tej części zapotrzebowania prowadzi również do. wykorzystanie punktów wśród użytkowników. Postrzegany jako kolejny token, podstawowy powód jego istnienia. Dlatego też tę część popytu można skutecznie zagospodarować. Na przykład w przypadku mostów międzyłańcuchowych lub instrumentów pochodnych na łańcuchu wykorzystanie punktów w celu zrównoważenia powiązanych kosztów może nie tylko pozwolić użytkownikom na natychmiastowe uzyskanie użyteczności generowanej przez punkty, ale także przyciągnąć użytkowników. dalsze korzystanie z porozumienia może także zwolnić miejsce na alokację punktów, zmniejszyć presję inflacyjną przy jednoczesnej kontroli oczekiwań. Jednak w tej części konieczne jest skuteczne i dokładne zmierzenie relacji pomiędzy faktyczną interakcją użytkownika a opłatą manipulacyjną.
Ponadto, niezależnie od tego, czy chodzi o dziedzinę tradycyjną, czy o dziedzinę szyfrowania, popyt zawsze będzie przewyższał zachęty, a duża część przestrzeni popytowej jest generowana przez sam protokół. Podobnie jak wiele projektów związanych z MEME, nie ma tu żadnej zachęty punktowej, ponieważ w naturalny sposób zajmują one przewagę strony popytowej, a użytkownicy zyskują większą wartość spoza umowy podczas korzystania z tych projektów. Dlatego strony projektu muszą rozważyć, czy konstrukcja ich modelu produktu ma odpowiedni PMF, tak aby celem umożliwienia użytkownikom udziału nie było już używanie mglistych tokenów.
Zachęty oparte na konsensusie
Dla użytkowników zachęty oparte na konsensusie tworzą środowisko z jasnymi zasadami i pozwalają im uczestniczyć w budowaniu konsensusu jako niezależne jednostki. Na przykład w społeczności zespół projektowy może zbudować zdecentralizowane środowiska, aby umożliwić użytkownikom udział w wolnej konkurencji i przeprowadzanie organicznej dystrybucji podobnej do PoW zgodnie z wynikami. Z jednej strony taka konkurencja może wyeliminować wpływ cyklu dystrybucji zrzutów na konsensus, z drugiej strony może również poprawić lojalność i wskaźniki utrzymania użytkowników. Jednak sam konsensus zmienia się stosunkowo powoli i ma niską elastyczność, co może nie być odpowiednie dla szybko rozwijającej się ekologii.
Punkty na łańcuchu
Umieszczanie punktów w łańcuchu różni się od bezpośredniego wydawania tokenów. W porównaniu z tokenami usuwa płynność, a jednocześnie zwiększa niemożność manipulacji i kompozycyjność łańcucha. Linea LXP daje nam dobry przykład, gdy w łańcuchu można prześledzić wszystkie adresy i punkty, przestrzeń operacyjna jest wyraźnie zmniejszona, a inteligentny kontrakt zapewnia możliwość komponowania w oparciu o łańcuch, co znacznie obniżyło indeksowalność punktów w ekosystemie. ulepszone, umożliwiając protokołom w ekosystemie przeprowadzanie dostosowań motywacyjnych w oparciu o odpowiednie wskaźniki.